Wat is een straatkind

Stichting WCL helpt in Roemenië.

Wat is een straatkind?

In veel landen ter wereld leven er straatkinderen, ook in de grote steden in Roemenie. Zo ook in Arad, aan de westkant van Roemenië. Voor de jongere kinderen van 2 tot 18 jaar is er het staats opvanghuis , waar zij 24 uur per dag terecht kunnen voor hulp. Hopelijk komt erin 2011 of 2012 ook een opvanghuis voor moeders en kinderen /zwangere meisjes. De jongens en meisjes die met 18 jaar voor de Roemeense wet meerderjarig zijn en dus het tehuis moeten verlaten en geen onderdak hebben of werk vallen letterlijk in een gat daar ervoor hun weinig of geen voorzieningen zijn. Een straatkind is een kind wat geen thuis heeft omdat het bv. daar niet meer welkom is of door alle problemen daar niet kan zijn of te oud is voor het kindertehuis ( zie een straatkind en bedelen). Deze kinderen leven en overleven op straat omdat ze geen andere mogelijkheid hebben. Ze houden zich in leven door te stelen, klusjes te doen, autoramen te zemen voor een stoplicht, bedelen etc. Veel van deze kinderen zijn of in de steek gelaten door hun ouders of familie of weggelopen van thuis of zijn te oud voor een kindertehuis. Vaak is de oorzaak van het weglopen van thuis misbruik,mishandeling ,alcoholverslaving van de ouders ,honger , verwaarlozing etc. Of ouders die door allerlei omstandigheden niet meer voor hun kind(eren) kunnen zorgen . Een voorbeeld uit de praktijk: Een echtpaar heeft 9 kinderen en kan als het gezin normaal functioneert gewoon voor het gezin zorgen. Maar door ziekte en werkloosheid ontstaan er grote problemen. De kinderen worden tijdelijk door de instanties uit huis geplaatst, zodat de ouders orde op zaken kunnen stellen. Gelukkig lukt dit ook een heel eind, maar helaas moeten ze een hele moeilijke beslissing nemen. Ze kunnen namelijk niet meer voor alle 9 kinderen zorgen, maar nog maar voor 3 kinderen. De andere kinderen komen in het opvanghuis voor 6 maanden, en gedurende deze verblijfsperiode moet er een oplossing gezocht worden. De kinderen mogen in principe maar 6 maanden in het opvanghuis verblijven en moeten daarna naar een kindertehuis of pleeggezin of komen als zij 18 jaar zijn op eigen benen te staan. Het leven op straat is erg hard, want ook al hebben ze “veel” vrijheid toch moeten ze maar zien dat ze kunnen overleven en iedere dag wat te eten hebben, bovendien hebben ze te maken met geweld, kou, honger enz. Zomers als er toeristen zijn en het weer is goed en mooi , dan lukt het vaak nog wel maar zodra deze weg zijn en het wordt kouder dan is het verschrikkelijk zwaar. Vooral als de temperaturen s’Winters onder het vriespunt dalen . Ze moeten bij temperaturen van – 15 overdag maar zien warm te blijven , je ziet ze dan ook vaak rond oude olievaten staan waar ze hout in stoken , dit zorgt dan ook weer voor brandwonden en allerlei gevaren . Of ze maken hutjes van gevonden hout en ander afval en bouwen deze rond de buizen van de stadsverwarming. In deze hutjes is geen stromend water en s’Winters als deze buizen warm zijn is het met kleine kinderen enorm oppassen voor brandwonden. De meisjes die op straat leven vormen een extra kwetsbare groep, dit daar zij vaak seksueel worden misbruikt en hierdoor ook nog al eens zwanger raken met alle gevolgen van dien. Er zijn schrijnende situaties bekent van meisjes van 28 jaar die al Oma zijn. Veel straatkinderen hebben ten opzichte van leeftijdsgenootjes een achterstand op onderwijs gebied waardoor zij moeilijk een baan kunnen vinden en een toekomst op kunnen bouwen. Bovendien hebben ze vaak ,door alles wat ze meegemaakt hebben een negatief zelfbeeld en weinig of geen zelfvertrouwen. Om deze kinderen terug te sturen naar hun familie, een kindertehuis of een pleeggezin en school heeft vaak weinig effect omdat ze de vaak strenge en strikte regels niet meer gewend zijn en hierdoor dus wederom weg lopen en weer op straat belanden . Helaas is het heel vaak nog zo dat een straatkind met de nek wordt aangekeken en als minder-waardig wordt beschouwd. Terwijl er genoeg voorbeelden zijn van straat-kinderen die met goede hulp een baan vinden en een toekomst weten op te bouwen. Maar dan moeten ze wel de juiste hulp, zorg en begeleiding krijgen. Daarnaast weten veel kinderen niet eens wie hun familie is en hebben ze geen geboortebewijs, laat staan een idee waar ze vandaan komen. Dit komt mede omdat ze bij hun geboorte in de steek zijn gelaten of omdat de ouders een valse naam en adres hebben opgegeven of omdat het kind nooit is aangegeven bij de burgerlijke stand. ( Dit zijn allemaal situaties die we ons hier in Nederland niet voor kunnen stellen). Met alle gevolgen vandien als ze ouder worden en hulp nodig hebben . Het is dan ook een groot probleem om te achter halen waar een kind vandaan komt en wie de ouders zijn. Ook al werken de kinderbescherming, politie en justitie zoveel mogelijk samen, ook dan nog is het een zeer groot probleem om de identiteit van de ouders en /of familie te achterhalen. Bovendien hebben deze kinderen vaak zoveel ellende meegemaakt dat ze bang zijn geworden om mensen te vertrouwen. Het leven van de straat-kinderen is erg hard, zomers als de zon schijnt en er toeristen zijn. Dan ziet het er overdag allemaal “normaal” uit, maar zodra de toeristen weg zijn en het avond is, verdwijnen deze straatkinderen naar hun slaapplaats onder een viaduct of in de kanalen onder de grond of in zelfgemaakte hutjes. Hier leven zij vaak in groepjes. Omdat hun slaapplaats in de kanalen onder de grond is, worden ze ook wel “ ratjes “ genoemd. Deze kanalen liggen naast de verwarmingsbuizen die onder de grond lopen, de hygiëne in deze kanalen laat nogal te wensen over, dit daar er geen toiletten en andere sanitaire voorzieningen aanwezig zijn is het een bron van ziektes. Om de ellende te vergeten snuiven veel straatkinderen een soort van verfverdunner, wat bij langdurig gebruik o.a. schade aan de hersenen veroorzaakt. Veel straatkinderen zitten onder de hoofdluis, wonden en andere verwondingen, dit komt mede door het vechten maar ook de onhygiënische omstandigheden waaronder ze moeten leven. Een bezoek aan de arts en medicamenten kunnen ze niet betalen , dus hopen ze dat er een hulpverlener is die hun kan helpen. In het opvanghuis doen ze dan ook wat ze kunnen om de kinderen zo goed mogelijk te helpen, als ze daar komen gaan ze dan ook in quarantaine vanwege alle infecties en andere ziekten die ze bij zich dragen. Als het ernstig is dan brengen de medewerk(st)ers het kind naar het ziekenhuis en gaat het daar in behandeling met medicijnen.

Voor deze jongeren wil Stichting WCl, met hulp van de mensen van het opvanghuis zich inzetten. Maar zonder hulp van sponsors en donateurs kunnen ook wij vanuit de stichting dit werk niet doen. Daarom willen wij graag een beroep op u doen om het werk financieel te ondersteunen.

St.wcl.org